Υπατία

Το μαλλί κότσο τραβηγμένο λες και ήθελε να το ξεριζώσει από το πετσί του κρανίου. Ήταν λες και κάποιος της είχε κολλήσει δυο κουλούρια Σαλονίκης πάνω στο κεφάλι. Μάτια που ποτέ δεν σε κοίταζαν στα ίσα λόγω του ότι το ένα έκοβε βόλτες ανεξέλεγκτα όπου ήθελε. Μύτη σκέτο αραβούργημα, η καμπύλη ξεκινούσε από τα φρύδια και κατέληγε στα χείλη. Κάτι σαν τον παπαγάλο του λουμίδη ας πούμε. Μάγουλα που από τις πανάδες ήταν σαν τον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη. Χείλη που μετά βίας όριζαν την είσοδο στην στοματική κοιλότητα. Φορούσε πάντα ένα μαύρο σακάκι και ένα φουστάνι που ακόμη λίγο και σφουγγάριζε τους δρόμους που περνούσε. Η μυρουδιά της ήταν κάτι μεταξύ λιβανιού, καμφοράς και ναφθαλίνης.
Την έλεγαν κυρία Υπατία.
-Σήμερα θα μας πει ο Φώντας το ηθικόν δίδαγμα.
Η φράση εφιάλτης, η σειρήνα του βασανιστηρίου, ο δήμιος με το τσεκούρι, ο εφιάλτης στο δρόμο για το κατηχητικό. Όταν το έλεγε αυτό κοιτώντας την Μαιρούλα ήθελα να πεθάνω από τα γέλια. Ήθελα να πέσω κάτω και να ευχαριστήσω τον δημιουργό για την κωμωδία που προσέφερε απλόχερα στην κοινωνία, πλάθοντας ένα τέτοιο χαρακτήρα για την επιθεώρηση της ζωής. Όμως περισσότερο κατουριόμουνα από τον φόβο παρά από τα γέλια. Τι ηθικό δίδαγμα να της πω; Όση ώρα μας έλεγε τα έτσι και τα αλλιώς κοίταγα το σοσονάκι της Μαιρούλας και ορκιζόμουνα να την παντρευτώ. Για τέτοιο βάρεμα ορμονών στον εγκέφαλο μιλάμε. Επειδή θυσίαζα το ηθικό δίδαγμα για το σοσονάκι πάντα με έδιωχνε κλοτσηδόν από το κατηχητικό και πάντα της έλεγα κάτι γαλλικά φεύγοντας. Μετά αυτή πήγαινε στη μάνα μου και με κάρφωνε, μετά η μάνα μου τσάκιζε τα παΐδια που δεν πρόσεχα το λόγο του θεού που μίλαγε μέσα από το στόμα της κυρίας Υπατίας που όταν σε πλησίαζε κάπως μύριζε και βοθρήλα.
Όταν τελείωσα το δημοτικό και το κατηχητικό ταυτόχρονα ένιωσα ο ευτυχέστερος σκλάβος της γης. Τώρα μη τον είδατε είπα. Πάει λυτρώθηκα γιατί έγινα άντρας και θα πάω στο γυμνάσιο. Κυρία Υπατία κουυυ κουυυ.
Με το μακρύ μου παντελόνι πια, λυτρωμένος από το σήμα κατατεθέν του παιδιού το κοντό παντελονάκι, νάσου στο τελευταίο ξύλινο θρανίο στριμωγμένος με άλλους τρεις. Μόλις μπήκε στην αίθουσα η καθηγήτρια ιστορίας και θρησκευτικών λιποθύμησα. Άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως, ξυράφια έσκιζαν το κορμί μου, το κεφάλι μου βούιζε από τις σάλπιγγες της αποκάλυψης, το αίμα μου αποφάσισε να δραπετεύσει από τις φλέβες. Αμέσως αποφάσισα να αυτοκτονήσω.
Η κυρία Υπατία θα με συντρόφευε για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου. Ο εφιάλτης γύρισε με μεγαλύτερη εξουσία κρατώντας στο χέρι αντί για ρομφαία το μπλοκάκι των βαθμών.
Κοίταζε τον Μήτσο και χαμογελούσε με μίσος αλλά εγώ ήξερα ότι κοιτάει εμένα. Απλά εκείνη τη στιγμή το μάτι που έκοβε βόλτες πήγε κατά τον Μήτσο. Μισηθήκαμε τα επόμενα χρόνια πιο πολύ. Της κόλλησα το παρατσούκλι υπάτω η ξεπάτω. Με κυνήγησε άγρια και με ότι μέσο εξουσίας διέθετε. Όταν κατάλαβα για καλά τι κουβαλάω στο σώβρακό μου και από το σοσονάκι της Μαιρούλας είχαμε περάσει όλοι πια σε έρωτες απίθανους αλλά πάντα χειροποίητους, της έριχνα και μπηχτές για τους ανέραστους της θρησκείας.
Πάντα όμως στο μάθημα. Τότε σκέφτηκα γιατί να τη λένε Υπατία και όχι κάτι άλλο;
Όταν έψαξα τα πενιχρά μέσα της εποχής για το τι ήταν η Υπατία η Αλεξανδρινή, τρελάθηκα. Θα την ψήσω σκέφτηκα, τώρα την κρατάω στο χέρι την ξεπάτω. Άρχισα να βάζω ερωτήματα στην τάξη για τα ονόματα και την προέλευσή τους. Μας απαντούσε σε όλα. Τότε πέταξα την βόμβα.
-Πως είναι δυνατόν κυρία οι χριστιανοί να παίρνουν ονόματα εθνικών και ειδικά αντίχριστων φιλοσόφων;
Σε κρατάω, θα σε ξεφτιλίσω, θα σε κάνω να υποφέρεις, θα γίνω ήρωας στα μάτια των συμμαθητών μου, θα σε ψήσω. Αμέσως ήρθε ο κεραυνός.
-Χαίρομαι που κάποιοι από εσάς μελετάτε και εκτός των σχολικών βιβλίων, πάντως το όνομά μου είναι άκρως χριστιανικόν και προέρχεται από τον άγιο Υπάτιο των επίσκοπο των Γαγγρών.
Οι βόθροι και η κόλαση υποδέχτηκαν την εξυπνάδα μου. Πήγα στον πάτο. Γιατί μου το κάνεις αυτό; Έψαχνα να βρω μια τελευταία γραμμή άμυνας, ένα κλαράκι να κρατηθώ για να μη φτάσω στα τάρταρα της ξεφτίλας, η επιβίωσή μου ενάντια στον τύραννο έπρεπε να λειτουργήσει αμέσως. Θα σε πεθάνω ξεπάτω σκέφτηκα.
-Νόμιζα κυρία ότι το όνομά σας προέρχεται από την Υπατία την Αλεξανδρινή που ήταν και φιλόσοφος και την κατακρεούργησαν οι χριστιανοί.
Ένας μακρόσυρτος ψίθυρος σαν βογκητό θαυμασμού και απορίας απλώθηκε μέσα στην τάξη. Την έλιωσα, την νίκησα, επιτέλους θα με προσκυνήσει. Τι να μας πει τώρα. Πάνε και τα ηθικά διδάγματα, πάνε όλα. Την διέλυσα. Είμαι ο ήρωας. Γκρέμισα το θηρίο της καταπίεσης με μιας. Αν τολμήσει να πει κάτι και δεν θα είναι αλήθεια για την Αλεξανδρινή θα την λιώσω γιατί είχα διαβάσει πέντε πράγματα για τη ζωή της.
Νεκρική σιγή στην τάξη. Ούτε οι ανάσες δεν ακούγονταν. Το αίμα στις φλέβες του ήρωα κύλαγε ορμητικά ρουφώντας την δόξα που τον περίμενε στο διάλειμμα. Το κεφάλι που κουβάλαγε τον κότσο έσκυψε, τα δυο μάτια δεν έκοβαν βόλτες αλλά κοίταζαν σαν χαμένα το μωσαϊκό του δαπέδου. Αφού βημάτισε πέρα δώθε κάμποσες φορές, σήκωσε το κεφάλι και με απλανές βλέμμα πήρε ανάσα.
Τελείωσε, σκέφτηκα, την έσκασα, σε λίγο θα κάνει μπαμ. Τότε μια φωνή από άλλο πλανήτη, γλυκιά και βελούδινη ακούστηκε.
-Όποιοι θέλουν να μείνουν. Θα σας μιλήσω για την Υπατία την Αλεξανδρινή.
Φάγαμε και δυο διαλείμματα, εξήντα τόσοι κρεμανταλάδες κρεμόμασταν από τα χείλη της. Μας τα είπε όλα για την κανονική Υπατία. Μας είπε και πράγματα που ανακάλυψα πολλά χρόνια μετά.
-Πάντα χαίρομαι όταν οι μαθητές μου έχουν απορίες και καθόμαστε και τις συζητάμε μαζί. Τώρα μπορείτε να πηγαίνετε.
Ήταν τα τελευταία λόγια που είπε κλείνοντας αυτό το εξωσχολικό μάθημα. Στην αυλή οι συμμαθητές μου με θαύμαζαν για τις γνώσεις μου και για την «μαγκιά» να τη βγω στην ξεπάτω. Όμως εγώ ένιωθα νικημένος και αηδιασμένος που πήγα να πουλήσω «πνεύμα» στην ξεπάτω με πέντε αράδες που διάβασα νομίζοντας ότι τα ξέρω όλα.
Αποφάσισα να πάω να της ζητήσω συγνώμη. Όταν την πλησίασα δεν είχε την γνωστή μύτη, τα γνωστά χείλη, τον γνωστό κότσο και δεν μύριζε ναφθαλίνη με χλωροφόρμιο. Πήγα να ανοίξω το στόμα μου και τότε δεν με άφησε να μιλήσω παρά μου έδωσε ένα βιβλίο να διαβάσω. Ήταν η ζωή της Υπατίας της Αλεξανδρινής.
-Πάρτο να το διαβάσεις και να θυμάσαι ότι δεν είναι παραμύθι, τα άλλα θα τα πούμε στο μάθημα, μου είπε.
Οι άλλοι περίμεναν με αγωνία να τους πω τι έγινε στη συνάντηση γιατί τους είχα κρύψει ότι θα ζήταγα συγνώμη. Όταν με είδαν να κρατάω το βιβλίο που μου έδωσε με έκαναν για μια ακόμη φορά λάθος ήρωα. Ούτε ξέρω πως ένιωσα τότε. Πάλευε μέσα μου ο λάθος νικημένος και ξεφτιλισμένος ήρωας με κάποιον που έπρεπε να ψάξει κάτι άλλο.
Της επέστρεψα το βιβλίο με ντροπή και ευχαριστίες ανάκατα. Μου έδωσε κι άλλο. Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Ποτέ δεν μου έβαλε βαθμό πάνω από 14 ενώ σε χειρότερους από εμένα έβαζε και 16.
Με χρησιμοποίησε ως όχημα για να μεταφέρει στην τάξη γνώση απαγορευμένη για τότε και για σήμερα. Που θα εύρισκε άλλωστε καλλίτερο ξερόλα και αντιρρησία που τη μισούσε θανάσιμα και ήθελε τον χαμό της.
Όταν τελείωσα πέντε παραπάνω κολλυβογράμματα που έμαθα παραπέρα, γύρισα στον τόπο μου να δω τους δικούς μου. Ο πατέρας με ενημέρωσε ότι ήθελε να με δει η Αγία. Ποια Αγία σκέφτηκα; Όταν τον ρώτησα ποια ήταν, μου είπε ότι έτσι τη φώναζαν στο βουνό. Πήγα και την βρήκα, ακόμη δίδασκε και είχε βρει άλλο «θύμα» για όχημα. Προσπαθούσα να διακρίνω αν στο ρυτιδιασμένο πρόσωπό της κοντά στα μάτια της, αυτό που έβλεπα ήταν δάκρυ ή πανάδα. Δεν το κατάφερα. Ξαφνικά εκεί ένιωσα μια απέραντη ευτυχία. Ο κόσμος όλος ήταν δικός μου. Γνώρισα την πραγματική Υπατία, την φιλόσοφο, την αγωνίστρια, την Δασκάλα.
Από τότε και για πολλά χρόνια κάθε μήνα είχαμε τις συνεδρίες. Έτσι λέγαμε τις συναντήσεις μας. Ακόμη και στο γηροκομείο γελάγαμε με την κατάντια των άλλων «γέρων» που θα πάνε πραγματικά και κυριολεκτικά αδιάβαστοι όπως έλεγε. Είχε ομορφύνει επικίνδυνα. Μοσχοβολούσε ροδοπέταλο φρεσκοκομμένο και τα μάτια της έλαμπαν ντυμένη πάντα στην «τρίχα» με ταγιεράκι του μεσοπολέμου πάντα έτοιμη για τη βόλτα μας και για κανένα σινεμά.
Όταν με κράταγε αγκαζέ ένιωθα ο πιο μάγκας του κόσμου. Συνόδευα το πιο όμορφο και γλυκό κορίτσι. Ένα βράδυ μου είπε ότι ήθελε να πάμε να ακούσουμε μουσική.
«Όλα για σένα κούκλα μου», της είπα. Πήγαμε σε ένα ρεμπετάδικο και όταν χόρεψε ζεϊμπέκικο το «πέντε έλληνες στον Άδη» κατέστρεψα το κατάστημα. Τραγούδησε και η ορχήστρα, όλα φιλαράκια μου, έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Να ζήσει η κοπελιά του Φώντα έλεγαν συνέχεια από τα μικρόφωνα. Ο Μπετόβεν, ο Μπερλιόζ και οι άλλοι θα ένιωθαν απατημένοι εκείνο το βράδυ από την Υπατία.
Όταν γυρίσαμε πριν αποχωριστούμε με φίλησε και με χάιδεψε στα μαλλιά, έγινες αυτό που ήθελες μου είπε, μπράβο. Από εκείνη τη βραδιά κάναμε κόντρες. Στραβίνσκι και Μπαχ η Υπατία, Μπάτη και Ανεστάκι Δεληά εγώ. Μετά ήρθε ο κεραυνός. Κάτσε να ακούσεις ,μου είπε ένα βράδυ.
Απόψε θα ακούσουμε έναν φιλόσοφο. Έβαλε τον δίσκο και την ώρα που έκλεισα τα μάτια να απολαύσω τις πάντα εκπληκτικές επιλογές της στην κλασική μουσική, το δωμάτιο γέμισε από roadhouse blues. Μάλλον το φύλαγε ως τελευταίο μάθημα.
Πριν μερικά χρόνια σε μια συνάντησή μας είδα το πραγματικό δάκρυ της τη στιγμή που μου έλεγε: παιδί μου ποτέ να μην σκύψεις το κεφάλι.
Την άλλη μέρα ένα τηλεφώνημα από το ίδρυμα με ενημέρωνε ότι η Υπατία, η δική μου Υπατία, η Δασκάλα μου έφυγε ταξίδι.
Μου εμπιστεύτηκε πολλά, ανάμεσα στα άλλα και τα γραπτά της. Είναι αυτά με τα οποία γίνομαι ο «ήρωας» της τάξης γιατί ότι και να έψαξα το έχει μελετημένο και γραμμένο κυνηγώντας πάντα την αλήθεια.
Αυτή είναι η πραγματική δική μου Υπατία η φιλόσοφος, η Δασκάλα, η Μάνα μου.
Share:

34 σχόλια:

ΟΧΙΑ είπε...

Αει σιχτίρ Φώντα. Μέρα που βρήκες να με κάνεις τόσο ωραία σκατά.

simple man είπε...

Τι διαμάντια κρύβουν κάποια κεφάλια που νωρίς αδικήσαμε και αργά -αλλά έγκαιρα- εκτιμήσαμε.
Τα σέβη μου.

ΟΧΙΑ είπε...

Είμαστε δίπλα...έλα

tiktos είπε...

Αδριφάκι Φώντα.
Περίμενες αρκετά για να μας ξεσκίσεις;!!!

tiktos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ελιτσα είπε...

Ρε Φώντα!!!
Σ'ευχαριστώ για το σημερινό το χρειαζόμουν γμτ Ναί! ρε! όμορφα σκ..τα που λέει και η άλλη..

Iptamenos Ollandos είπε...

Φώντα με συγκίνησες τα μάλα! Και όποιος ξέρει να γράφει τόσο καλά έχει υποστεί πολλές ήττες στη ζωή του. Σου εύχομαι και άλλες άφοβα, γιατί ξέρεις να τις εκμεταλλεύεσαι για να γίνεσαι πιο ευαίσθητος (με την κυριολεκτική έννοια της λέξης...)
Να είσαι καλά και σε ευχαριστώ.

ΥΓ. Το είπαν σωστά οι προηγούμενοι: Μας ξέσκισες και μας έκανες όμορφα σκ@τ@!

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

Αϊ στο καλό σου με συγκίνησες...
Πόσο τυχερός να συναντήσεις τέτοια Δασκάλα. Η πολυτιμότερη περιουσία της ζωής μας οι Άνθρωποι αυτοί.

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ είπε...

καλησπερα φωντα
με εκανες να κλαιω τωρα

τάκης τυρταίος είπε...

Αδερφέ μου,
Τ αποψινά μου δάκρυα
είναι ανεκτίμητα.
Έχεις σπάνια στόφα.
Σ ευχαριστώ.

ελιτσα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
καλωδιο είπε...

σύντροφε, να είσαι καλά.
Πολύ καλό!
Δεν υποψιαζόμουν βέβαια όταν έκανα την παραγγελία τι πρόκειται να διαβάσω...

Martina είπε...

Η πιο όμορφη ερωτική ιστορία που έχω διαβάσει..Τυχερός αυτός που την έζησε..

Agilulfo είπε...

Κύριε Φώντα μου, δηλώνω απλά παρόν, τα λόγια περιττεύουν...
Well, I woke up this morning
And I got myself a beer.
The future's uncertain
And the end is always near.

Agilulfo είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Riski είπε...

Σπάνια περίπτωση η Υπατία σου.
Εγώ δεν έχω συναντήσει άνθρωπο του κατηχητικού που να μπορεί να σκεφτεί.

Παράξενος πάντως ο συντονισμός μεταξύ μας.
Ασχολείσαι με κάτι που με απασχολούσε χθες, αλλά από άλλη γωνία.
:)

Φώντας είπε...

ΟΧΙΑ
Τα αισθήματα των αγριογουρουνοαγριόφιδων δεικνύουν φύσιν ανωτέρα και ευγενική.

simple man
Πόσο δίκιο έχεις για τα διαμάντια αυτά αγαπητέ simple δεν λέγεται. Η μεγαλοσύνη τους είναι οτι ποτέ δεν ζητάνε την αναγνώριση της προσφοράς. Μόνο δίνουν.

tiktos
Αδριφάκι
περισσότερο πρέπει να "ξεσκιζόμαστε" γι αυτά που γράφεις εσύ στην τελευταία ανάρτησή σου παρά για προσωπικές ιστορίες. Το κοινωνικό είναι εκείνο που μετράει. Το προσωπικό βοηθάει στην επίλυση.

ελιτσα
Εγώ σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε τόσο εσύ όσο και η άλλη να με διαβάζετε και να με κάνετε να νιώθω φίλος σας με τα σχόλια σας στο ραδιόφωνο

Iptamenos Ollandos
Αγαπημένε Ιπτάμενε
Όταν ένας ελεύθερος σαν εσένα (η απόδειξη στην τελευταία ανάρτησή σου)
από κάτι, φαίνεται και η αλήθεια των καταστάσεων και όχι η γλυκαναλατιά μιας συγγραφικής απόπειρας για εντυπωσιασμούς. Ευχαριστώ τα μάλα.

Μια φορα κι εναν τρελο...
Έχεις απόλυτο δίκιο. Ήταν είναι και θα είναι η μεγαλύτερη τύχη στο βίο μου. Οι θησαυροί στους οποίους με οδήγησε είναι αμύθητοι και ανεξάντλητοι.

ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ
Κάποιος κάποτε μου είχε πει ότι το κλάμα ξαλαφρώνει και καθαρίζει τα μάτια. Κλάψε λοιπόν χωρίς ενοχές.

τάκης τυρταίος
Θα τα κρατήσω ως παράσημα να τα προσφέρω με τη σειρά μου θυσία στη Δημιουργό μου.

καλωδιο
Σύντροφε στο είχα γράψει και στα σχόλια οτι το θέμα για μένα είναι πικρό. Αλλά το βίτσιο μου να μην λέω οχι σε παραγγελιά όπως οι "σκυλάδες"
στα κέντρα-σκυλάδικα με έκανε να γράψω κάτι προσωπικό. Ευχαριστώ.

Martina
Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου.

Agilulfo
Ιππότη μου
Μπύρα, μέλλον και τέλος που τόσο εύστοχα με περιγράφουν. Ούτε να συν κατοικούσαμε. Ευχαριστώ να είσαι καλά.

Riski
Η Υπατία τελικά μόνο άνθρωπος του κατηχητικού που γνωρίζουμε δεν ήταν.
Για τον συντονισμό Riski δεν κατάλαβα.

Riski είπε...

Το θέμα του χθεσινού μου ποστ είναι το μάθημα των θρησκευτικών.
Είπα για συντονισμό επειδή ήταν η πρώτη φορά που μπήκα στο μπλογκ σου και έπεσα σε σχετικό με το δικό μου θέμα.

Ανώνυμος είπε...

Και ρομαντικός λοιπόν...
Δεν έχω ματαδεί τέτοια άνεση μεταπήδησης. Σαρκαστικά κείμενα. Και γαμώ τις αποκαθηλώσεις.
Τρυφερά κείμενα. Κι εγώ συγκινήθηκα.
Τέλειος!
Μια απορία κι ένα παράπονο θέλω να διατυπώσω.
Τι λένε οι διεγραμμένοι (η απορία)και αφου μας καλόμαθες για το τι εστί ο καθένας τους, γιατί μας το χάλασες, όσον αφορά την Υπατία? (το παράπονο)

mbiker

Rodia είπε...

Βρε Φωντα.. εκαψα μπιέλα λεμε... Αμαν αδέρφι πια!
..εχω και'γω μια Υπατια, αλλα δε πιανει μπαζα..

Φώντας είπε...

Riski
Μετά την απάντηση είδα τον συντονισμό και την ωραία ανάρτησή σου.

mbiker
Για τα κείμενα εσείς αποφασίζετε αγαπητέ mbiker. Για τις αποκαθηλώσεις σε βεβαιώ ότι δεν προσθέτω ούτε τελεία. Δικά τους λόγια και έργα είναι όπως γνωρίζεις.
Για την πραγματική Υπατία μπορώ να το κάνω αλλά η Δική μου επισκιάζει την "δόξα" της άλλης στο μυαλό μου. Μάλλον αργότερα.

Rodia
Τελικά τα κατάφερες να κάψουμε και οι δυο τις μπιέλες μας με την δική σου Υπατία. Τελικά σπάνιο όνομα που καίει μπιέλες καρδιάς. Ευχαριστώ

Ανώνυμος είπε...

"...Για τις αποκαθηλώσεις σε βεβαιώ ότι δεν προσθέτω ούτε τελεία. Δικά τους λόγια και έργα είναι όπως γνωρίζεις."
-------------------------
Δυστυχώς δεν γνωρίζω (δεν γνώριζα). Το πάλαι ποτέ πρακτικό τέλειωσα (μηχανικός είμαι) κι αρκούντως άσχετος για τους ας πούμε προγόνους μας.
Όπως κι άλλοι πολλοί πιστεύω, αποκτήσαμε πολύ επιδερμικές γνώσεις γύρω απο τη ζωή και τα γραπτά των κατ εξοχήν μεγάλων μας.
Ίσως φιλόλογοι ή πολύ ψαγμένοι, να αποκρυπτογράφησαν αλήθειες, η δική μου αλήθεια εμφανίζεται απο τότε που σ ανακάλυψα. Σωστός!
(Όσο για την απορία, άκυρο. Νόμισα πως εσύ έσβηνες τις καταχωρήσεις).

mbiker

Φώντας είπε...

mbiker
αγαπητέ mbiker δεν σβήνω ποτέ ούτε τα δικά μου "λάθη". Όσο για τις γνώσεις που μας έδωσαν δεν ήταν μόνο επιδερμικές αλλά και κατασκευασμένες στα μέτρα τους. Η "αλήθεια" δεν είναι θέμα αποκρυπτογράφησης αλλά μετάφρασης. Βλέπεις την "γνώση" ήθελαν να την κρατάνε πάντα για τον εαυτό τους γιατί είναι μεγάλο "όπλο".
Το όνειρο της Υπατίας ήταν να φτάνει η γνώση και στον τελευταίο και να επιλέγουν οι άνθρωποι ελεύθεροι.
Για τις "αλήθειες" είναι και το από ποια σκοπιά "θαυμάζεις" κάποιον. Αν ο Νο1 μηχανικός στον κόσμο έφτιαχνε κτήρια για παιδιά με υλικά σαθρά μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει το σύστημα και την κονόμα του και εσύ το ανακάλυπτες, θα τον "θαύμαζες"; Αν ανακάλυπτες κάποια στιγμή ότι σε βάλανε και σένα ως μηχανικό να ακολουθείς την τακτική του θα συνέχιζες να τον θαυμάζεις; Είναι μεγάλη "ιστορία" το ποιους "έθαψε" το σύστημα και το ποιους προβάλει. Επειδή σε κούρασα, πιστεύω τελικά ότι αν κάθε λαός γνώριζε την "δική του αλήθεια", πλανήτης και άνθρωποι θα ήταν σε καλλίτερη μοίρα. Ευχαριστώ

staxti είπε...

Το ξαναδιάβασα κι αυτή τη φορά είπα να στο πω.

Φώντας είπε...

staxti
Σε ευχαριστώ θερμά.

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...

Αγαπητέ κωλόφαρδε φώντα....
δεν ξεύρω αν στο έχω πει αλλά έχω κότσο και η μύτη μου είναι λίγο παράξενη. Υπάρχει ελπίδα να μην την βγάζω μόνη στο γηροκομείο :))))))

Όλοι το έχουμε κάνει. Καθημερινά το κάνουμε... Εύκολα συμπεράσματα με ασήμαντες αφορμές. Αν όμως είμαστε τόσο κωλόφαρδοι όπως εσύ με την κυρία Υπατία....
οι πραγματικές αιτίες δεν χάνουν την υπομονή τους. Μένουν εκεί να μας αποκαλυφθούν, την κατάλληλη στιγμή.

Τα σέβη μου....


ΥΓ. Εγώ αυτό το κωλοραδιόφωνο γιατί δεν μπορώ να το ακούσω;;;;;;

Φώντας είπε...

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ
Φοράδα μου έχεις δίκιο τέτοια κωλοφαρδία δεν υπάρχει. Η τύχη μου χαμογέλασε και άρπαξα την ευκαιρία από τον "κότσο". Βέβαια πολλοί με λοιδόρησαν γι αυτό.
Αν και δικός κότσος κρύβει ροδοπέταλα, ταγιεράκι μεσοπολέμου και τα άλλα, σίγουρα δεν θα τη βγάλεις μόνη σου.
Δυστυχώς τα ευκολα συμπεράσματα μας πάνε πίσω και ως έλλογες οντότητες.
Στο ραδιόφωνο δεν μπορείς να μπεις γιατί μάλλον δεν είσαι τόσο αμαρτωλή όσο εμείς τα άλλα αποβράσματα.
Ο SIMPLE μου έδωσε όλες τις διευθύνσεις για καλό και για μη καλό. Σε μια απ' όλες θα τρυπώσεις.
Έλα να αμαρτήσεις και εσύ:
http://simplemanradio.listen2myradio.com
http://simplemanradio.listen2mymusic.com
http://simplemanradio.radiostream321.com
http://simplemanradio.listen2myshow.com
http://simplemanradio.youstream.fm
http://simplemanradio.radio12345.com
http://simplemanradio.radiostream123.com

kommatoskylo είπε...

Τι μένει να σου πω τώρα φίλε;

Τίποτα μάλλον. Τα είπες όλα...

Φώντας είπε...

Για τη μορφή αυτή μάλλον τίποτε δεν είπα αγαπητέ κομματόσκυλε

aalou είπε...

τα σέβη μου. θα απαντήσω με ένα εξίσου ισάξιο κείμενο.

Φώντας είπε...

aalou
Οτι γράφετε από καρδιάς είναι ισάξιο όλων αγαπητέ aalou.

exadaktylos είπε...

ωραίος ο Φώντας...

με καθυστέρηση, τα σεβάσματα μου γιά το κείμενο.

Φώντας είπε...

exadaktylos
Ευχαριστώ πολύ.

ΟΧΙΑ είπε...

Το ξαναδιάβασα νιώθοντας την απουσία μιας Υπατίας αυτές τις μέρες του ανήφορου της Ελλάδας, ακόμα πιο έντονα.