Ο καιρός των ρουφιάνων

http://4.bp.blogspot.com/_sxTQ0-mUZE4/SQQ7HxuKFWI/AAAAAAAAAM8/xgQ_-ogh3f8/s320/%CE%A0%CE%91%CE%A0%CE%91%CE%94%CE%95%CE%A3+-+%CE%A7%CE%99%CE%A4%CE%9B%CE%95%CE%A1.bmp

Βαρύς αχός ακούγεται πολλά τουφέκια πέφτουν. Ο Γιώργης κάνει πόλεμο μ’ αντάρτες παλικάρια. Οι τουφεκιές ακούγονται κάθε λεπτό και τα ματωμένα κορμιά αλλάζουν πάνες (συγνώμη φουστανέλες) για να ριχτούν πάλι στη μάχη. Οι αόρατοι κερδοσκοπότουρκοι εμφανίζονται και εξαφανίζονται ως άλλοι Βιετκόκγ και κάνουν τη ζωή δύσκολη στον καπετάνιο που όρισε να φυλάτει θερμοπυλοθησαυροφυλάκια. Πολεμάει μόνος ο καπετάνιος και κρατάει ψηλά τη σημαία την ένδοξη. Αυτή την σημαία που ύψωσε ο παππούς του όταν γύρισε από την εξορία και κράτησε ο μπαμπάς του σκεπάζοντας τα κουτιά με τα πάμπερς μη τα δει εχθρός και βουληθεί την ανεξαρτησία του λαϊκού κινήματος που επιτέλους άρχιζε να χτίζει μετερίζια στις Εκάλες κι αλλού.
Όμως κουράστηκε ο καπετάνιος γιατί δεν βοηθούσαν και οι άλλοι να αποτελειώσουν τη δουλειά με τους κακούς κερδοσκοπότουρκους και τι να κάνει κι αυτός είπε να πάει στην πεπατημένη παππού και μπαμπά. Κάλεσε επίσημα και με μεγάλη αμοιβή το λαό να ρουφιανεύει τα πάντα ακόμη και για την οικογένειά του μπας και χτυπηθούν οι πράκτορες των κακών που του έκαναν ζημιά από μέσα.
Ο μοναδικός καπετάνιος που το είπε έτσι με παλικαριά στην ιστορία είναι αυτός. Επιτέλους κάποιος έπρεπε να το πει φωναχτά και δημόσια και όχι με καταλόγους στα κομματικά καπετανάτα όπως εγένετο μέχρι τότε. Η απαράμιλλη παλικαριά αντί να υμνηθεί και να γίνει σημαία για όλους, βρήκε και κάποιους αντίθετους. Ξέχασαν τα πουλάκια μου που έτρεχαν μια βραδιά στο Λεβερκούζεν για το ψωμάκι. Θέλουν πάλι να χάσουμε όσα κατακτήσαμε και να μας λείψει η ελευθερία και η ανεξαρτησία και το ανήκουμε στους εαυτούς μας και ότι το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό. Αυτό το ξέρει πολύ καλά ο καπετάνιος γιατί πείνασε και δίψασε στην εξορία με τον μπαμπά και σου χτύπησε την πόρτα αλλά εσύ μπουκωμένος τον έδιωξες ως άλλο Χριστό.
Μα είναι στα καλά τους τελικά αυτοί που διαφωνούν; Αντί να ταχτούν στο πλευρό του καπετάνιου και να ορμήξουν στον αγώνα κάθονται και κοιτάνε τα τρία πουλάκια που κάθονται στης Μπιρπίλως το ταμπούρι. Στο κάτω-κάτω επίσημα πια θα παίρνει την αμοιβή του ο κάθε αγωνιστής που θα ρουφιανεύει και όχι όπως παλιά που τα έπαιρνε σε φάκελο και του άλλαζαν και το όνομα με κάτι συνθηματικά, όπως «ματάκιας», «μαύρο αλεύρι», «ακόλαστος άγιος» κλπ.
Εκείνο που δεν κατάλαβες αντιρρησία μου είναι ότι ο κάθε αγωνιστής πάντα είχε ανάγκη για το εξτραδάκι. Υπήρξαν κατά περιόδους άνθρωποι που βρέθηκαν στην ανάγκη και υπηρέτησαν με πάθος την πατρίδα καταδιώκοντας κακούς όπως τώρα.
Η συμπαθής τάξη των αγίων σωτήρων των ψυχών ημών ας πούμε. Δηλαδή πως θα ζούσε την οικογένεια ένας άγιος παπάς, μόνο με κηδείες, μνημόσυνα, ευχέλαια, αγιαστούρες και ότι αντίδωρα περίσσευαν από το καλάθι; Πόσο λάδι να κλέψεις από την κηδεία και να το πας για σαλάτα στο σπίτι; Γι αυτό και έτσι για συμπλήρωμα από την εξομολόγηση του κάθε πιστού πέταγε και κάτι παραπέρα, να ξέρουν βρε παιδί μου και οι παραπάνω τι γίνεται στην ψυχή του αμαρτωλού. Τώρα πια με μια απλή απόδειξη θα τα παίρνει και δεν θα έχει και άγχος για το πως θα σπουδάσουν τα παιδιά. Μετά δεν τον ένοιαζε γιατί τα παιδιά θα διορίζονταν σε θέσεις επειδή έπρεπε να κάνουν τη δουλειά των καπεταναίων. Βάλε βρε αντιρρησία και άλλες ευγενείς τάξεις αγωνιστών όπως μπάτσοι κλπ και θα δεις ότι πάντα ο κάθε αγωνιζόμενος μεροκαματιάρης είχε ανάγκη από το εξτραδάκι. Τώρα πια επίσημα αναγνωρίζεται η αξία του και η προσφορά του. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Τόσες γενιές ρουφιάνων μεγάλωσαν στα κρυφά, είναι καιρός να βγουν στην πρώτη γραμμή και να αναγνωριστεί η προσφορά τους στο έθνος. Να κρατήσουν επιτέλους τα λάβαρα της ελευθερίας τους ψηλά. Τέρμα το κρυφτούλι, αφού καλά το ξέρεις πως μια ζωή υπήρχαν και έσωναν την πατρίδα. Είναι καιρός οι απόγονοι που φόρεσαν και γραβάτα να βγουν μπροστά.
Το καταλάβαμε και το εμπεδώσαμε καπετάνιε, πως οι καιροί των ρουφιάνων δεν πέρασαν ποτέ.
Share on Google Plus

About Φώντας

Φωνταστικαί ιστορίαι κλαυσίγελου

9 σχόλια:

πρκλς είπε...

Σεβαστέ μου Φώντα,
φαίνεται πως ο καπταν-Γιώργης έχει το κληρονομικό χάριζμα...

Iptamenos Ollandos είπε...

Ήταν μια φορά και ένα καιρό ένα γυράδικο στην πλ. Ναυαρίνου (Θεσ/νικη) όπου ο ιδιοκτήτης έπιανε τα πάντα με τα χέρια του. Μιλάμε για το πιο "βρώμικο" της Θεσ/νίκης. Αφού να σκεφτείς, όταν σε ρωτούσε να βάλω απ' όλα δεν ήθελες να αφήσεις την φαντασία σου ελεύθερη...
Τέλος πάντων ο ιδιοκτήτης μεγάλωσε, μεγάλωσε και ο γιος του και έφτασε η μέρα να βοηθήσει στο μαγαζί. Έλα όμως που ο γιος χρησιμοποιούσε λαβίδα! Όταν το πρωτοείδα έπαθα την πλάκα μου. "Ρε συ", γύρισα και είπα στο φίλο μου, "είμαστε στο σωστό μαγαζί ή μπήκαμε στο παραδίπλα;" Τελειώνοντας το τύλιγμα γυρίζει ο υιός και μας λέει 350δρχ. παρακαλώ. Βγάζω πεντακοσάρικο και ο φωστήρας το πιάνει και αυτό με την λαβίδα. Περιττό να σου πω ότι με το ζόρι κρατηθήκαμε για να γελάσουμε αφού βγήκαμε από το μαγαζί. Μόλις μπορέσαμε να ανασάνουμε μου λέει ο φίλος μου: "το αίμα νερό δεν γίνεται"...

staxti είπε...

'Το καταλάβαμε και το εμπεδώσαμε καπετάνιε, πως οι καιροί των ρουφιάνων δεν πέρασαν ποτέ.'

Αυτοί οι 'εξόριστοι'δεν έλιωναν στους πόνους κάθε που χειμώνιαζε από το ξύλο και τα βασανιστήρια.

Ευχαριστώ, τα σέβη μου.

ΟΧΙΑ είπε...

Αυτοί κι αν στρατιά! Ράσο και στολή στου Παπανδρέου την αυλή!
Υ.Γ:Απαπαπα καλύτερα μπάσταρδο!

tiktos είπε...

Ο καπετάν Γιώργης ωρέ, θα μείνει στην ιστορία σαν άλλος Μακρυγιάννης ωρέ.(άλλωστε αν τους βάλεις να γράψουν δεν θα καταλάβεις ποιος και τι).
"Για αυτά τα μάρμαρα πολεμάμε" είπε ο μακρυγιάννης.Τώρα τι εννοούσε ακριβώς και τι εγώ κατάλαβα δεν έχει μεγαλη σημασία.Αυτά διδάσκονται πάντως.Και σε ηλικία 27 ετών, ο μακρυγιάννης είχε περιουσία,όσο το ένα τρίτου του μυθικού ποσού που πλήρωσαν οι παπάδες για να αγοράσουν τον Άθω από τον σουλτάνο.Τίμια τα απέκτησε το παλουκάρι, μεσούσης οθωμανικής αυτοκρατορίας και κοτζαμπάσηδων.

"Για αυτά τα μάρμαρα πολεμάμε" λέει και ο καπετάν Γιώργης, απόγονος αυτής της ένδοξης φατρίας.
Και να σκεφτείς ότι έχει τα διπλά χρόνια από τον μακρυχέρι... συγνώμη, μακρυγιάννη ήθελα να πω.

Simple Man είπε...

Έχεις δίκιο. Η σκόνη της δουλειάς των πατεράδων μας έκανε τον διαχωρισμό μεταξύ Ανθρώπων και Σκουληκιών.
Έγραψες!

Φώντας είπε...

πρκλς
Αγαπητέ πρκλς έχει πολλά χαρίΖΖΖΖματα,μιλάμε για εξελιγμένη μορφή πουλημένου, δισέγγονος γαρ "αγίου" κι αυτός.

Iptamenos Ollandos
Αδερφέ έχεις απόλυτο δίκιο, "το αίμα νερό δεν γίνεται", ούτε το κύτταρο αλλάΖει. Μιας και αναφέρθηκες στη φτωχομάνα Θεσ/νικη, που να σου λέω για ρουφιάνο "άγιο" και που βόλεψαν τον υιό και τι κάνει σήμερα το κύτταρο που δεν αλλάζει.

staxti
Όχι μόνο δεν πέρασαν αγαπητή στάχτη αλλά φόρεσαν και γραβάτα και καθορίζουν τις τύχες όλων πια.

ΟΧΙΑ
Αγαπητή οχιά, ναι, χίλιες φορές μπάσταρδο και άστεγος.

tiktos
Αδριφάκι όταν το μακρύ τους χέρι θα μπει στην κατάλληλη τρύπα θα καταλάβουν πολλά. Προσωπικά γνωρίζω δύο ευτυχισμένους.

Simple Man
Αγαπημένε μου Simple,
Σκουληκιάρικες σάρκες που περιφέρονται και μολύνουν πάντα τον αέρα. Πετραχήλια και γραβάτες και θεσούλες και χαρούλες. Θα τους κάψει "άγγελος κυρίου" και χαμπάρι δεν θα πάρουν.

WishmasteR είπε...

οι καιροί των ρουφιάνων που καθορίζουν τις τύχες μας είναι εδώ, είναι δίπλα μας, ακόμα και μέσα μας κάποιες φορές, μα να μην τους πολεμήσω κυριε Φώντα μου όσο ζω και αναπνέω? δε φοράω γραβάτες κύριε Φώντα μου, ένα σκισμένο τζην που έκατσε στα έδρανα της υποκρισίας τους μα έμεινε καθαρό... έως σήμερα... για το αυριο δε ξέρω, θα δείξει, γιατι σαν σταματησω να φωνάσκω και δεν νιώσω ντροπή θα είμαι συνυπευθυνος...
τις καλημέρες μου...

Φώντας είπε...

WishmasteR
Και το αύριο ίδιο θα είναι....