Σπάρτακος

Είχε απλωθεί η νύχτα σαν πέπλο με αχνό μοβ και γαλάζιο, αυτό το γλυκό γαλάζιο που σε μεθά όταν σε τυλίγει. Αποκαμωμένος ο Σπάρτακος αποτραβήχτηκε κάτω από τον αγαπημένο του έλατο. Ακούμπησε στον κορμό του και σάρκα με ξύλο έγιναν ένα.
Έτσι τον αγκάλιαζε κάθε φορά που ξάπλωνε στα ριζά του. Ένιωθε τη ζεστασιά του ο Σπάρτακος και μια αγκαλιά που του έλεγε πως είσαι γιος, αδερφός και σύντροφος. Με μια χούφτα χόρτα που ευωδίασαν μόλις τα έκοψε, έσκυψε να σκουπίσει το αίμα από την δεξιά κνήμη, μια πληγή από την τελευταία επίθεση σε στρατόπεδο Ρωμαίων όπου έστειλε για μια ακόμη φορά στον Άδη κάμποσους από δαύτους.
Γύρισε το κεφάλι προς τα πάνω κι ο έλατος χαμογελώντας τράβηξε την πυκνή φυλλωσιά του να δει την πανσέληνο. Αυτή η μοναδική στιγμή που το φως της σελήνης τον έλουζε, αυτή η μοναδική σκέψη, «άραγε πόσες φορές θα σε δω ακόμα».
Δεν είχε την πολυτέλεια να αφήσει σκέψεις και συναισθήματα να φωλιάσουν στην καρδιά του. Όπου και να γύριζε τα μάτια του τους έβλεπε, ήταν όλοι εκεί. Αυτοί που ακούμπησαν τη λευτεριά τους πάνω του. Κάποιες στιγμές δεν το χώραγε το μυαλό του πως από εβδομήντα συντρόφους, ήρθαν και φώλιασαν στην καρδιά του και στα βουνά χιλιάδες.
Μετά η σκληρή πραγματικότητα τον έκανε να ουρλιάζει μέσα του. «Χωρίς δικαιοσύνη και ελευθερία ζωή δεν αξίζει». Είχε περάσει καιρός που έκανε τη Ρώμη να ανησυχεί για τα καλά πια και να θέλει να τον εξοντώσει κι αυτόν και όσους τον ακολούθησαν. Η αυτοκρατορία δεν τρόμαζε από τις απώλειες που της προκαλούσε αλλά από τις ιδέες του. Ελευθερία και δικαιοσύνη δεν πάνε με την εξουσία.
Ο ίδιος γνώριζε ποιο θα είναι το τέλος, όμως ακόμα κι αυτό έπρεπε να το κρατά για ‘κείνον. Όλοι είχαν πιστέψει ότι μπορεί να ελευθερωθούν, όλοι πολεμούσαν σαν σκιές και μάχη δεν είχαν χάσει. Δεν υπολόγιζαν ούτε το μέγεθος ούτε την οργάνωση των λεγεώνων. Είχαν γίνει ανίκητοι, το μυαλό και η πίστη τους οδήγησε σε εξωπραγματικούς ατραπούς.
Αυτό τον σκότωνε πιο πολύ γιατί το έβλεπε, το ένιωθε, πως δεν μπορούν να το καταλάβουν όλοι οι άνθρωποι αυτό το απλό, ο καθένας για δικούς του λόγους και είναι τόσο μα τόσο απλό...δικαιοσύνη και ελευθερία. Φώναξε κοντά του τους συντρόφους του.
Είχαν μείνει σαράντα επτά από τους εβδομήντα που ξεκίνησαν. Κάθισαν γύρω του κι ο έλατος έλαμψε όλο καμάρι, κάθε φορά που γίνονταν αυτό το ίδιο ένιωθε γιατί κρεμούσαν στα κλαδιά του τα άρματά τους και τον μεθούσε η μυρουδιά του αίματος των καταπιεστών.
Τα μάτια τους συναντήθηκαν στο φως της πανσέληνου και έγιναν ένα με το μεθυστικό χλωμό χρώμα. Είπαν αστεία, γέλασαν, κανόνισαν για το αύριο και έφυγαν όλοι να ξεκουραστούν. Όλοι εκτός από έναν που ήταν η σκιά του παντού, στις μάχες, στη ζωή, στην ανάσα.
-Σε νιώθω ανήσυχο, είπε το παλικάρι.
-Όλα καλά, απάντησε, πήγαινε να ξεκουραστείς.
-Θέλω να μου πεις γιατί θα ηττηθούμε.
-Γιατί δεν μπορώ να αγκαλιάσω χιλιάδες, εκατομμύρια και τώρα και στο μέλλον και να τους ψιθυρίσω στην καρδιά, παλεύετε ως ΕΝΑΣ ή πεθάνετε ως ΔΥΟ.
Share:

7 σχόλια:

tiktos είπε...

Πω πω ρε αδριφάκι, ωραία τα λες.
Και αυτό το "παλεύετε ως ΕΝΑΣ ή πεθάνετε ως ΔΥΟ" πολύ μου άρεσε.

Αν σου βρίσκεται και καμιά πενιά για τον ΠΥΡΡΟ, πολύ θα γούσταρα να την ακούσω.

bbimbo ( PR PROFILE ) είπε...

...συμμαζευτήτε και φυτέψτε 'κανα έλατο γιατί δεν υπάρχει πλέον ούτε θάμνος για να ξαποστάσει ο αγωνιστής

...τα έχουν κάψει όλα...,
όπως οι ισραηλίτες στα σύνορα του λιβάνου..:(


υγ. το επαναλαμβάνω
ότι γράφετε και οι δύο
πολύ ωραία..:-)georgios.alpha

ΟΧΙΑ είπε...

Ο τρόπος του θανάτου λοιπόν, σε πολλαπλασιάζει και όχι ο τρόπος που ζεις.
Τα σέβη μου.

Φώντας είπε...

tiktos
Αδριφάκι,
Κάτι θα κάνουμε και για τον φίλτατο Πύρρο αλλά θα μας πάρει ολίγον χρόνο

bbimbo
Αγαπητέ bbimbo όπως λέει και ένας φίλος "σε λίγο δεν θα υπάρχει Ελληνικό έδαφος ούτε για κατούρημα"

ΟΧΙΑ
Πες μου τον τρόπο που ζεις να σου πω ποιος είσαι.
Κάπως έτσι αγαπητή ΟΧΙΑ.

Iptamenos Ollandos είπε...

Φοβερή η πενιά αδελφέ. Όσο η δικιά μου ελευθερία είναι σημαντικότερη του άλλου, θα πεθαίνουμε ΔΥΟ.
Υπάρχει όμως και ένα αλλά (πάντα:))
Όταν προσπαθώ να το θέσω σε άλλο επίπεδο, γενικότερο, μου δημιουργείται αυτόματα η παρακάτω ερώτηση: δεν είμαστε ήδη ΔΥΟ όταν αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας από κάποιους άλλους;

Simple Man είπε...

Αυτό το Δύο ήταν η ελπίδα για τα κάθε εκατομμύρια Ένα που περπάτησαν σε αυτόν τον πλανήτη.
Την καλησπέρα μου.

Φώντας είπε...

Iptamenos Ollandos
Συγνώμη για την αργοπορία.
Αδερφέ είναι θέμα πίστης και τακτικής οι αγώνες. Πολλούς θα ακούσεις να αγωνίζονται σήμερα γι αυτό χάσαμε το λογαριασμό των αγώνων και των "ηρώων" που γουστάρουν κάμερα και χειροκρότημα.

Simple Man
Όποιον το κατάλαβε και το εφάρμοσε τον έφαγε η μαρμάγκα αγαπητέ Simple.
Συγνώμη για την αργοπορία και σε σένα.